...συμμερίστηκα το τίτλο του βιβλίου παραφράζοντάς τον λίγο : « Όταν διαβάζεις αυτά που αφηγούνται άνθρωποι σαν τον Παναρίτη , αντιστέκεσαι ...» Γιατί « ό, τι δεν είναι μνήμη και συνέχεια είναι πηχτό σκοτάδι που εντός του βυθίζονται οι άνθρωποι , χαμένοι και μόνοι.....»
Από την εκδήλωση της ΠΕΝ στις 20-3- 2006 γιά το βιβλίο του Γιάννη Παναρίτη « Όταν αφηγείσαι , αντιστέκεσαι » Λακωνία 1946-1949. Ομιλητές: Μανώλης Γλέζος, Κ.Μαχαίρας, Καίτη Κυλάκου
Κύριε Δήμαρχε , κύρ εκπρόσωπ του Κοινοβουλίου και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης
Αγαπητές φίλες και φίλοι
Συντρόφισσες και Σύντροφοι
Αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω τα συγχαρητήριά μου στην ΠΕΝ γιά την διοργάνωση της σημερινής εκδήλωσης γιά το βιβλίο του Γιάννη Παναρίτη « Όταν αφηγείσαι , αντιστέκεσαι » Λακωνία 1946-1949 , όπως και να ευχαριστήσω τους συνομιλητές , που ο κάθε ένας ξεχωριστά με το ειδικό ιστορικό και επιστημονικό του βάρος , τιμά με την παρουσία του την εκδήλωση αυτή.
Το Γιάννη Παναρίτη τον γνωρίζω , όπως και πολλοί και πολλές που σήμερα βρίσκονται στην αίθουσα αυτή , από το 1977 και μετά , όταν συμμετείχε ως απλό μέλος στην οργάνωση βάσης του τότε ΚΚΕ Εσωτερικού Κορυδαλλού και εγώ στη νεολαία ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος.
Ήταν ήδη 55 ετών και είχαν περάσει περίπου 31 χρόνια από το 1946- έναρξη του εμφυλίου.
Συμμετείχε ενεργά σε όλες τις κομματικές και πολιτικές διαδικασίες και εκδηλώσεις και κείνο που τον διέκρινε ήταν η καθαρότητα και η ταπεινότητα με την οποία εξέφραζε τις απόψεις του , χωρίς να πάψει ποτέ να τις υπερασπίζεται μαχητικά και με ανιδιοτέλεια.
Παρά τα δύσκολα πού είχε περάσει στη ζωή του, δεν το θυμάμαι ποτέ να έχει παραπονεθεί γιά τίποτε .
Αντίθετα μας αντιμετώπιζε όλους , μικρούς και μεγάλους , ως ίσος προς ίσους και ποτέ δεν ζήτησε τίποτε . Η παρουσία του ήταν διακριτική και σεμνή , ακόμη και όταν διηγόταν τα μεγάλα και σπουδαία της ζωής του στη Λακωνία κατά τη διάρκεια της Αντίστασης , αργότερα στον Εμφύλιο και μετά στις εξορίες της Μακρονήσου και του ΄Αη-Στράτη.




.png)





