
Συνέντευξη του Γ. Δραγασάκη στο απεργιακό φύλλο της Ελευθεροτυπίας
Ερώτηση: Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αναζητά μια πρόταση αριστερής διακυβέρνησης, και τη δημιουργία ενός μίνιμουμ κυβερνητικού προγράμματος για μια νέα πολιτική αντιπροσώπευση. Τι εμποδίζει τις ηγεσίες του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜ.ΑΡ., να αναζητήσουν κοινές πολιτικές συγκλίσεις;
Απάντηση: Οι δυνάμεις της Αριστεράς που αρνούνται την ενότητα, επικαλούνται συνήθως διαφορές απόψεων ως προς τους ιδιαίτερους στόχους, το πρόγραμμα ή τους γενικότερους προσανατολισμούς τους.
Υπάρχουν όντως διαφορές. Αλλά αν αυτές καθιστούν ανέφικτη την κοινή δράση της Αριστεράς, τότε πώς οι δυνάμεις της Αριστεράς θα επιτύχουν τους στόχους τους;
Πώς ο Φώτης Κουβέλης και η ΔΗΜ.ΑΡ. π.χ. θα στρέψουν τον άξονα της πολιτικής ζωής «προς τα αριστερά», όπως υπόσχονται; Με ποιες δυνάμεις θα αγωνισθούν για μια «άλλη Ευρώπη», όπως λένε;
Πώς, αντίστοιχα, το ΚΚΕ θα υπερασπισθεί τα δικαιώματα των εργαζομένων, που καθημερινά κατακρεουργούνται από μια βανδαλιστική πολιτική; Πότε και με ποιες δυνάμεις θα επιτύχει τη «διαγραφή» του χρέους, όπως υπόσχεται; Όταν η κοινωνία θα έχει πλήρως χρεοκοπήσει;
Σε ήρεμους σχετικά καιρούς μπορεί κανείς να λέει ωραίες ιδέες χωρίς να αναφέρεται στο «υποκείμενο» που θα τις υλοποιήσει, όπως κάνει η ΔΗΜ.ΑΡ.. Ή μπορεί να δίνει αόριστες υποσχέσεις χωρίς συγκεκριμένο χρόνο αναφοράς, όπως κάνει το ΚΚΕ.
Σε ταραγμένους και δύσκολους καιρούς το ζητούμενο είναι τι κάνεις, πότε, και με ποιους.